Afgelopen weekend was ik weer even in Maastricht. Wat is dat toch een heerlijke stad, je bent er echt even uit. Onze dochter zit daar op de Hotelschool en had met haar dispuut een zogeheten moeder-dochterdag. Daar heb ik uiteraard niks te zoeken, ware het niet dat mijn echtgenote Eerste Paasdag jarig was, dus leek het me wel zo gezellig dan ook in de buurt te zijn. Dus had ik een hotelletje geboekt.
Om middernacht werd ik uitgenodigd om te komen proosten op haar verjaardag. De vrouwen hadden inmiddels een actieve en leuke dag achter de rug, dus die waren in feeststemming. Een paar van de dispuutsgenoten van onze dochter kende ik al; nu maakte ik ook kennis met hun moeders. Wat is het dan leuk om te zien wie bij wie hoort. Wat is het vaak ook goed te zien dat ze familie zijn. Een situatie die je normaal gesproken eigenlijk niet vaak meemaakt.
Wist je dat collega’s zich soms ook als een soort van familie voelen? Dat is op zich niet raar, want veel mensen zien hun collega’s waarschijnlijk vaker dan hun eigen familie. Toch zien die twee groepen elkaar niet zo vaak.
Ga maar eens na hoeveel je eigenlijk weet van de familie achter je collega’s. Bij sommige collega’s weet je misschien niet eens hoe hun partner heet. Doen bedrijven wel voldoende om die twee groepen bij elkaar te brengen, als dat al nodig is. Ik zou zeggen van wel, om de familiebanden aan beide kanten te versterken. En dat is dan meer dan een bedrijfsborrel met elkaar, meer dan een sinterklaasfeest met kinderen, meer dan een open dag waar familie langs kan komen.
Misschien een leuk idee om als bedrijf ook een moeder-dochterdag te organiseren, en/of een vader-zoondag. Mensen die zoiets al hebben meegemaakt, weten hoe leuk dat kan zijn en hebben voldoende tips hoe zo’n dag eruit kan zien. Anders help ik wel.
Comments are closed.